Parooye Bi Ghayegh

دو تا چشمم دو تا سرباز مبطورن که مدت هاست از معشوقه شون دورن. دو تا سرباز که چند تا زن تنها توی دل شوره هاشون رقص می شورن. دو تا دستم دو تا چاقوی بی دسته. دو تا قفل بزرگ دست و پا بسته. دو تا قایق، دو تا پاروی بی قایق. دو تا کشتی با ده تا لنگر خسته. گلو خلوت ترین پس کوچه ی گنبذ. سرم سرکش ترین بدبالای میدان. یه فنجون قهوه تون قوی ترین کافه. یه آب خیار، گلوی سرگردان. چشمام رو بستم و وا کردم و دیدم یکی از بال بسام آسمون ساخته. یکی بغضک شده افتاده رو سینه ام. یکی از استخونام نردبون ساخته. سرم چند تا کتاب رنگ و نور رفته. یه بانم با طناب از گلو پاره. یه دامی که امیدش به دنیا نیست ولی دنیا براش جذابیت داره. نه دنیا از سرم خیلی زیاد می خواست. نه پیشونی ام 写 م گو بازگян باشم. به هر تغییر شکلک در نیامردم. فقط می خواستم شکل خودم باشم. گلو مو پاره کردم اما این مردم بهم گفتن که دیوونه ست، عاشق نیست. کسی باور نکرد این آدم بی شکل به غیر از عشق با چیزی موافق نیست