Lengeh Kafsh

یه لنگ کفش بی و در گداون. افتاده بود یه گوشه خیابون. هیشکی اونو یه لحظه پاش نمی کرد. هیشکی یه لحظه هم نگاش نمی کرد. می گفت که تنهایی و بی پناهی. یه روز به آخر برسه ملالی. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار و گریون. یه گوشه یک خیابون. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار و گریون. یه گوشه یک خیابون. شب بود و شبگردی با بارون و باد. رد شدم و چشام به چشماش افتاد. دیدم که زخماش همه از غربته. مثل خودم خسته و می داغته. دیدم و گفتم که نباید نشست. یه کفش بیچاره رو دیدم اشکاش. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار و گریون. یه گوشه یک خیابون. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار و گریون. یه گوشه یک خیابون. رفتم و گفتم که چرا نشستی؟ تلف نکن عمرتو دستی دستی. درسته که از همه تنهاتری. اسیر این دردای زجرآوری. کفشای غیرتو باید پا کنی. بگردی و لنگتو پیدا کنی. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار و گریون. یه گوشه یک خیابون. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده در گداون. یه گوشه یک خیابون. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار و گریون. یه گوشه یک خیابون. یه لنگ کفش پاره. بی کس و بی ستاره. افتاده زار گریون. یه گوشه یک خیابون.