Kafehaye Shologh

آخ که چقدر خوبه قدم زدن با تو. چه خوب و آفتابیه هوای من با تو. تو کافه های شلوغ گوش دادن به صدات چه لذتی داره. تو خلوت کوچه گرفتن دستات چه لذتی داره. بازم اجازه بده بهت سلام کنم. نگو با قهری با اینکه میدونم تو بی اجازه ترین عاشق این شهری. بازم اجازه بده بهت سلام کنم. نگو با قهری با اینکه میدونم تو بی اجازه ترین عاشق این شهری. تو غربت خونه جز من دیوونه کی غصه تو رو بخوره؟ شبای تنهایی بدون لالایی چجوری خوابت برد؟ آخ که چه دلگیره هوای من بی تو. چقدر نفس گیره غلا زدن بی تو. تو خلوت کوچه گرفتن دستات همش دروغه دروغ. چقدر ادامه بدم به گم شدم تو این خیابونای شلوغ. جز من دیوونه کی وقتی حس میکنه که داره میمیره حتی واسه مردن از تو یه دیوونه اجازه میگیره؟ جز من دیوونه کی وقتی حس میکنه که داره میمیره حتی واسه مردن از تو یه دیوونه اجازه میگیره؟ چراغای رنگی، آدمای سنگی، سفره و دلتنگی، تو کافه خالی یه استکان چایی کنار تنهایی. اون طرف میز هم جادوی خلیج.