Ağ Ölüm

Salam, məni dinləyən insanlara. Həyat çəkir adamı imtahanlara. Hamının ayrıdır yaşamaq qisməti. Mən də həyatımdan edəm söhbəti. Uzun sözün qısası Lənkəranlıyam. Mən də Talış balası Lənkəranlıyam. Talış torpağında gözümü açmışam. Mərdi məzarlardan həmişə qaçmışam. Böyümüşəm sənətkar ailəsində. Qazanar adam etibar ailəsində. Övlad həmişə ata-anasına dayaq olar. Yaxşı oğul ailəsində çıraq olar. Mənsə etibarımı bir gün itirib, Ağ günümü əlimlə qara qət edib. Allahıma əl yə-əl yə ibadət, pis yola doğru etdim Istiqamət. Qoydum ağ ölümlə yan-yana özünü. Yad elədim doğma insana özümü. Getdim, atdım, atdım uçuruma doğru. Məni özümdən azmış etdi bu ağrı. Günümü günümə zəhərlə çalayırdım. Öz əlimlə özümü baltalayırdım. Hələ də pis olmağımı düşünmürdüm. Çünki fərardan özümü görmürdüm. Sevindirirdim hətta düşmanları. Yalanla aldadırdım insanları. Bu yola məni nə badar əyləmişdi? Göz mü kor, qulaq mı kar əyləmişdi? Hiss eləmirdim ki, pisdir vəziyyət. Dost-tanış nə qədər verər nəsiət. Düşünmədən ki, mənə xeyri vardı, Nəsiətləri vurub qulaq ardı. İstərdim danışan qutarsın tamam, Gedim mən öz yoluma, edim davam. Yox idi heç kim o zaman gözümdə. Həyat başqa idi o an gözümdə. Şeytana aldanıb, haqqı tanırdım. Həyat bundan ibarətdir sanırdım. Bilə-bilə ki, yoxdur bu yolun sonu, Mən yenə də qəbul edirdim onu. Cəlb edirdi mərhələsində diqqətim. Bunları demək sözlə çətindir, çətin. Yazıq atam dərd yükün daşıyırdı. Anam da qəm-kədərlə yaşayırdı. Onların övladı cavan çağında şam kimi əriyirdi göz Qabağında. Gördüm atamın-anamın göz yaşı. Mən bu yolun atmaq istədim daşın. Nə hörmətim vardı, nə etibarım. Dürümmüşdü zülmətə ruzigarım. Bir mən idim, bir də evdə divarlar. Dəhdimi əymişdi dərdi-əzarlar. Məni bu gün də görən də can yoldaşım. Mənə yenə də oldu xəyan yoldaşım. O da əsir qənim yeyib yaxşı əməlini. Çəkmədi axırcan əlimnən əlini. Qapını döyüb heç axtarmadı dostum. Dostluğu dostun mənə oldu məlum. Amma qapım arada bir döyülürdü. Çox üstaxda gülüşlərlə gülürdü ki, Döyülürdü. Çox üstaxda gülüşlərlə gülürdü ki, Döyülürdü. Çox üstaxda gülüşlərlə gülürdü. Kəm almağa qapıma gələn də vardı. Halıma ağlayan, gülən də vardı. Bunların hamına səbəbkar özüm idim. Onlar deyil, günahkar özüm idim. Yıxdım özümü öz əlimlə bir zaman. Səhər açılmamış məkanım tinda lan. Qurlanırdım, öz aləmim var idi. İçində çox dərdi-dəmin var idi. Hər şeyi özümə haram etdim belə. Altı-yeddi ay davam etdim belə. Birdə ayıldım, daha yoxdur taqət. Ömür ölmə yaxınlaşıb nəhayət. Xəstəxanada koma vəziyyətindəyəm. Xüsusi həkim nəzarətindəyəm. Gəlib getsə də gözümə nur bir anlıq, Hələ mənə hər şey görünür qaranlıq. Amma qara libasda vardır biri. Rəssam eyləyə bilməz o təsviri. Mənə "Nəsagət qalıbdır ömrün" deyib. "Mən gələcəm yanına başqa gün" deyib. Bu sözdən sonra açıldı gözlərim. Başımın üstə bir-iki əzizlərim. Anam solumda, gözü yaşla doluy. Atam sağda, sanki sınıb əl-qolu. Ağrılar sükut etmişdi canımda. Gözlədiklərim yox idi yanımda. Tanıdım onda dostunu, düşmanımı. Düzeltməkdən ötrü bu nöqsanımı. Allahın iznilə qalxdım ayağa. Həvəs qalmamışdı heç yaşamağa. Heç günündə mənə yox idi inamı. Qalmamişdı məndə inan məqamı. Xəstəxananı tərk edib düzəldim. Çıxıb yaşadığım ünvanıma gəldim. Evdə də bir həftə mənicə aldım. O ötən günlərimi yadıma saldım. Xəyallarımdan keçirib utandım. Bəladan qutarmışam deyə sandım. Nə biləydim yenə uyaram şeytana. Hiyləsiylə yolumu sala zindana. Durdurar üzmə elə bir insanı. Mənlə eyni yolda olan oğlanı. Məni zəhərlə təmin edən bu oğlan. Yolda olan oğlanı. Məni zəhərlə təmin edən bu oğlan. Yolda olan oğlanı. Məni zəhərlə təmin edən bu oğlan. Vurdu üzümə, onun üçün etmədi vicdan. Düzünü dedim, danmadım heç bir şeyi. Heç kəsin belə olmasın taleyi. Əl alıb özünü düşmədim həvəsdən. Azad oldum axırı dəmir qəfəsdən. Torpaq tükənlər üzü qara yaşır. Vicdanı üstündə çox ləkə daşıyır. Kimi satır, kimi qoruyur vicdanı. Vətəni olmur, özünü tanıyan oğlanı. Allah dedim məscidə doğru düzəldim. Peşman halda Allahın evinə gəldim. Dedim bağışla Xudayi mehriban. Tövbə edib sənə gətirmişəm iman. Qəbul eylə ey lədiyim tövbəni. Rəhm elə sən, qovma qapından məni. Amin dedim, yaşla doldu gözlərim. Qəlbimi yandırdı qəmli sözlərim. Düşməməkdən ötrü əzab-əziyyətə. Başladım mən o gündən ibadətə. Hər şey aslıdır insanın özündən. Getməmək üçün iblisin izindən. Tam iradəli olsun insan gərək. Olmalıdır iradə, hökman gərək. Çün elə vəziyyətdədir dövran indi. Dost da olur, dostuna düşman indi. Yaxşı adama hiylə-kələk kurullar. Hətta yıxılan ağaca balta vururlar. Yaşamaq üçün sevinclə ruzigari. Tanımalısan dostu mədi-məzari. Eləsinə dost söylə əsl dost ola. Hər addımında sənlə çıxsın yola. Dara düşəndə dostluğun çıxar üzə. Dost olur dostun ölümü alsın gözə. Mənim də yaxşı dostlarım var indi. Can edirəm onlara etibar indi. Varlı-kasıb fərqi yox insan olsun. Yaxşı dosta canın da qurban olsun. Salıb elə bir görkəmə şeytan özünü. Bilməyərək əyir ona insan özünü. Yolunu azır cavan-cavan adamlar. Ölür ağ ölümlə çalan adamlar. Ailələr dağılır, sönür çıraqlar. Yetim körpələrlə doludur ocaqlar. Analar var, qəblləri dönmüş dağa. Var atalar, oğul gömür torpağa. Yoxdur məncə belə yaşamağın yeri. Bu yolu kim gedirsə, qayıtsın geri. Mən qayıtmışam iradəd özümlə. Özümə baxıb fəxr edirəm özümlə. Qara edir bu yol üzünü insanın. Vermə imkan üzü gülsün düşmanın. Bu beş günlü ömrü bir ava yaşa. Nəfsivə uyma, qoyma ağlın saça. İdarə edən insanı ağıllıdır. Nolsun həyat çətin, ağ cına carlıdır. Ona da istəsə güc gələ bilər insan. Əsas axirətdir, fanidir dövran. Mənim əzizlərim, bu acı həqiqət. Olub neçə-neçə insanlara qismət. Oğul dərdi tökən analara xatir. Dayaq olaq yoluna canlara bildik. Düşmənimiz düşməsin belə dərdə. Çətindir çarə etmək elə dərdə. Bir yumruq olaq bu zülmə qarşı. Gəlin qarşı çıxaq ağ ölmə qarşı. Elnu rəqiqəti açdı, danışdı. Haqqı söyləməkdən ötrü çalışdı. Kimlərinsə bostanına daş atdı. Kiçilləşib yazdı, pozdu, yaratdı. Yazdığıma qiymət olablər olsun. Kiməsə bunlar nasiyət olablər olsun. Gülsün daim hər bir insanın üzü. İxseləsin günahdan Allah bizi. Gülsün daim hər bir insanın üzü. İxseləsin günahdan Allah bizi.