Мары

Сумбота накрыла маё сэрца зноў. Неба сіня тана змроку і дажджу. Зоркі моўчкі падаюць на чорны дом. Шлях знайсці не змог і зноў адзін я тут. Под крыламі ночы, дзе сэрца моўчкі. Згубілі надзеі, слязьмі плывуць нашы мары. Разбіты і зноў мы квіты. І ў гэтым паветры спаткаем наш светлы пуць. Под крыламі ночы, дзе сэрца моўчкі. Згубілі надзеі, слязьмі плывуць Нашы мары. Разбіты і зноў мы квіты. І ў гэтым паветры спаткаем наш светлы пуць. Покі ланжэрам лётаюць марускі. Вецер топне сумна ў бязлікіх снах. Ты пачуеш мяне, калі згублюся ў сне. Застанемся памяццю ў нашых вачах. Под крыламі ночы, дзе сэрца моўчкі. Згубілі надзеі, слязьмі плывуць нашы мары. Разбіты і зноў мы квіты. І ў гэтым паветры спаткаем наш светлы пуць. Часам памяць, як дождж, пранізае душу. Успаміны баляць, як раны ў сне. І ў цішыне ночы з табою бы побач, Але сэрца разбітае. Бач! Бач! Под крыламі ночы, дзе сэрца моўчкі. Згубілі надзеі, слязьмі плывуць нашы мары. Разбіты і зноў мы квіты. І ў гэтым паветры спаткаем наш светлы пуць. Часам памяць, як дождж, пранізае душу. Успаміны баляць, як раны ў сне. І ў цішыні ночы з табою бы побач, Але сэрца разбітае. Под крыламі ночы, дзе сэрца Моўчкі. Згубілі надзеі, слязьмі плывуць нашы Мары. Разбіты і зноў мы квіты. І ў гэтым паветры спаткаем наш светлы Пуць. І ў гэтым паветры спаткаем наш светлы пуць.