Зоркi

Рака ў цёмным лесе празрыста-студзёная, Вярба над ракой да вады нахілёная. Нябёсаў кілім над лугамі і палеткамі Расквечана зорамі, зорамі, кветкамі. А зоры затоцы квітнеюць лілеямі, Пад плынню рачной выгінаюцца феямі. Пятляе рака ў цёмным лесе да раніцы, А сэрца з грудзей маіх рвецца ў паніцы. Раз, два, тры, чатыры, пяць зоркі падаюць, Ляцяць на палі, на сенажаць, на Ўзгоркі. Буду я іх сабіраць, каб табе падараваць. Раз, два, тры, чатыры, пяць зоры-зоркі. Чароўная ноч растае жоўтай поўняю, Узмахам вясла і журбой невымоўнаю. Туман па-над сцежкай здаецца кудзеляю, Звязiнка расой, а ўсмешка Надзеяю. Што зоры не ўсе на зямлю асыпаюцца, Што словы мае цяплынёй адклікаюцца, Што зноў будзе ноч не такая кароткая, Што ты прыплывеш да мяне белай птушкаю. Раз, два, тры, чатыры, пяць зоркі падаюць, Ляцяць на палі, на сенажаць, на Ўзгоркі. Буду я іх сабіраць, каб табе падараваць. Раз, два, тры, чатыры, пяць зоры-зоркі. Опа! я і хлопцы! Оп! Ііі давай, дзяўчаты! Оп-оп-оп-опа! Оп-оп-оп-оп-опа! Вось тако! Рака ў цёмным лесе празрыста-студзёная, Вярба над ракой да вады нахілёная. Нябёсаў кілім над лугамі і палеткамі Расквечана зорамі, зоркамі, Кветкамі. Раз, два, тры, Чатыры, пяць Зоркі падаюць, ляцяць на Палі, на сенажаць, на ўзгоркі. Буду я іх сабіраць, каб табе падараваць. Раз, два, тры, чатыры, пяць зоры-зоркі. Опа! Давай, хлопцы! Оп-оп-оп-опа! Я і маю на Першы Раз. Опа. Ну, Лёшка. Раз. Опа.