Дом з разбiтымi шыбамi

Дом з разбітымі шыбамі на ўскрайку сяла. Лёс такі яму выданы, больш жыцця тут няма. Рухам некалі поўніўся, звонкім смехам Дзяцей. Бачна ім не запомніўся, без яго ім прасцей. Няўжо ў свеце так магчыма, каб людзі Нішчылі свой род? Ад плачу мокрымі вачыма вокны глядзяць на Той гарод. Шкада, што апусцелі хаты, сышлі яны Ў небыццё. Як жа балючы нашы страты, павінна Дожыцца жыццё. Оц хіліўся аж да зямлі, ён стаміўся Чакаць. Моліць ветрык ён: падымі, хочацца Пастаяць. Парасло ў глузёў і лёў не сцяжынкі на Ўгок. Не назваць дом ужо жыльём, сэрцы сум і Докор. Няўжо ў свеце так магчыма, каб людзі Нішчылі свой род? Ад плачу мокрымі вачыма вокны глядзяць на Той гарод. Шкада, што апусцелі хаты, сышлі яны Ў небыццё. Як жа балючы нашы страты, павінна Дожыцца жыццё. Няўжо ў свеце так магчыма, каб людзі Нішчылі свой род? Ад плачу мокрымі вачыма вокны глядзяць на Той гарод. Шкада, што апусцелі хаты, сышлі яны Ў небыццё. Як жа балючы нашы страты, павінна Дожыцца жыццё. Як жа балючы нашы страты, павінна Дожыцца Жыццё.