Вярба

Од'язджаю сёння з хаты. Струны бы нацяты нервы. Я прад вамі вінаваты, Што пакінуў вас тут, вербы. Каранастыя, старыя, Бы за шырмаю залевы. Прад вачыма, дзе б ні быў я, Дарагія сэрцу дрэвы. Ой ты, вярба мая, Табой крыжоны я. Ты ведаеш мяне Ад самае калышкі. Ой ты, вярба мая, Адна у нас зямля, адзін Радзімы край, што нашым сэрцам Блізкі. Вас згадаю я ў расстанні і да дому Паляцеў бы, дзе маркоцяцца ў Чаканні каля нашай хаты вербы. Тут бяру я моц і сілу ад цяпла бацькоўскай Глебы. Вобраз родны, вобраз мілы, дарагія сэрцу Вербы. Ой ты, вярба мая, табой Крыжоны я. Ты ведаеш мяне ад самае Калышкі. Ой ты, вярба мая, адна у Нас зямля, адзін радзімы Край, што нашым сэрцам блізкі. Ой ты, вярба мая, Табой крыжоны я. Ты ведаеш мяне ад самае Калышкі. Ой ты, вярба мая, адна у Нас зямля, адзін радзімы Край, што нашым сэрцам блізкі.