За паўгадзіны да вясны

Лістападам восень мілай быць хацела, Дываны пяшчоты слала на траве. Толькі абяцанні ў вырая ляцелі і застаўся Толькі вобраз у галаве. А зіма сяброўка дыхала марозам і пачуцці Зніклі, быццам не было. І ляцелі снегам лютыя пагрозы, Хоць і хвалявала, толькі ўсё прайшло. За паўгадзіны да вясны я аб каханні бачыў сны. Цябе за рукі я трымаў, нібы анёл у сне Лятаў. За паўгадзіны да вясны нам аб каханні сняцца Сны і марыць кожны чалавек сустрэць любоў і каб Навек. Маразы мінулі, змоўклі ўсе завеі І цяплом кранула сонца трапяткім. Абудзіла сэрца гучканьне арэляў, Раптам паратункам стала ты маім. Бо твая ўсмешка ў хмуры дзень сагрэла. Я хацеў мгненнем гэтым вечна жыць. І вясна раптоўна думкі зразумела і сказала ціха: "Быць каханню, быць!" За паўгадзіны да вясны я аб каханні бачыў сны. Цябе за рукі я трымаў, нібы анёл у сне Лятаў. За паўгадзіны да вясны нам аб каханні сняцца Сны і марыць кожны чалавек сустрэць любоў і каб Навек. За паўгадзіны да вясны я аб каханні бачыў сны. Цябе за рукі я трымаў, нібы анёл у сне Лятаў. За паўгадзіны да вясны нам аб каханні сняцца Сны і марыць кожны чалавек сустрэць любоў. За паўгадзіны да вясны я аб каханні бачыў сны. Цябе за рукі я трымаў, нібы анёл у сне Лятаў. За паўгадзіны да вясны нам аб каханні сняцца Сны і марыць кожны чалавек сустрэць любоў і каб Навек.