Картаябыз карчык

Қартаябыз, қаршык. Зәңгәр йыллар, ҡай арада бик тиҙ уҙҙылар. Туйҙа кейгән ефәк күлмәкләр ҙә күренмәйләр. Ахыры, туҙҙылар. Көлмәкләр ҙә туҙҙы. Ә шулай ҙа әҙәм рәтен йәшәп булмаҙ. Минең яҙмыш бәлки уңғандыр ҙа, Сенең яҙмыш минән уңмаҙы. Иртә көҙөн яуған ҡар шикелле шешләреңдә аҡлар Күренә. Афу үтенсәм дә кишермәҫһең. Мин ғәйепле һәр бер тигенә. Беҙ өйләнгәш кенә әллә ни эшләп матур ҡыҙлары ла Арттылар. Күңел йомшаҡ, түҙеп буламы ни? Эйәреп киттем шулар артынан. Эштән ҡайтҡан чаҡта ара-тирә таныш урамдар ҙа Адаштым. Адаштым да тағы сыңлап ҡайттым. Йыйылыш булды тип алдаштым. Ә син ышаныпмы, ышанмаймы, сабыр ғына көтөп Ултырҙың. Шатлыҡ урынына шаҡ тыйғына бу тормошонам утын Йотторҙом. Өжмәк булса сиңә иң беренсе билет алыр инем түренән. Иртә көҙөн яуған ҡар шикелле шешләреңдә аҡлар Күренә. Қартаябыҙ, ҡаршыҡ, ҡартаябыҙ. Йәшлек йүҙәрлеге юғала. Ләкин берүк бу азғын тынды да, Гөнаһ эшләмәҫ тип уйлама. Әнғәм Аднабаев.