Какая ночь! Я не могу Таджикская

چه شب من خواب رفتن نمی توانم. نخوابم شب پر از فروغ. هنوز گویی نگاه می دارم آرام. جوانی گمشده در دلی سوخت. ای رساله هایی که سرد شدند. بگو که محبت است نه بازی. بگذار همین شب ماه روشن. با بال نیمه من آیه چون نوازش. بگذار که چهره خور دیگر گل. به جرات روشنی ماه کشد. تو دوست داشتن نتوانی دیگر. چگونه دوست داری خود ندانی. محبت یک مرتبه بود. از این سبب تو بر من بگو نه. لیپ ها به خود ما را می خوانند. با برف غرق می شود پای ما. من می دانم و تو هم می دانی در این شب های کبود شبانه. نه گلبرگ، نه درختان خاموش. فقط برف و یخ سرد تنها. محبت ما خواه گذشته است. تو نه مرا، من دیگر را نه. و هر دوی ما دیگر فرق ندارد. باز عشق مانده است تنها روی. بالین مرا با اوشگیر هنوز در makri بوسه هایی پرحرارت. بگذار بدل همیشه ماه بیاید. و آنکه دوست ندارم. ابد.