Кояшым

Кояш кебек сине балкыйсың. Нурлар чәчкәндәй атлыйсың. Әллә мине сине күрмисең? Сүзләремне төшенмисең? Синең белән балкыйсы иде минем кояшым. Синең янда аклыйсы иде минем сердәшем. Кулыңны бир, йөрәгеңне ач син минем өчен. Бергә аклык, саклык, мәхәббәтне дә ул көчле. Синең белән балкыйсы иде минем кояшым. Синең янда аклыйсы иде минем сердәшем. Кулыңны бир, йөрәгеңне ач син минем өчен. Бергә аклык, саклык, мәхәббәтне дә ул көчле. Кояш кебек балкып янам. Нурлар сибеп атлап барам. Сине күреп мин куанам. Серләремне ачып барам. Синең белән балкыйсы иде минем кояшым. Синең янда аклыйсы иде минем сердәшем. Кулыңны бир, йөрәгеңне ач син минем өчен. Бергә аклык, саклык, мәхәббәтне дә ул көчле. Кояшың мин булып калам. Йолдыз булып балкып янам. Синең белән атлап барам. Гомерлеккә биеп калам. Синең белән балкыйсы иде минем кояшым. Синең янда аклыйсы иде минем сердәшем. Кулыңны бир, йөрәгеңне ач син минем өчен. Бергә аклык, саклык, мәхәббәтне дә ул көчле. Синең белән балкыйсы иде минем кояшым. Синең янда аклыйсы иде минем сердәшем. Кулыңны бир, йөрәгеңне ач син минем өчен. Бергә аклык, саклык, мәхәббәтне дә ул көчле.