Barka

Pan kiedyś stanął nad Brzegiem. Szukał ludzi Gotowych pójść za Nim. By łowić serca Słów Bożych Prawdą. O Panie, to Ty na mnie Spojrzałeś. Twoje usta dziś wyrzekły me Imię. Swoją barkę pozostawiam na Brzegu. Razem z Tobą nowy zacznę dziś Łów. Jestem ubogim Człowiekiem. Moje siaty są ledwie Gotowe. Do pracy Tobą i wszystkie Serce. O Panie, to Ty na mnie Spojrzałeś. Twoje usta dziś wyrzekły me Imię. Swoją barkę pozostawiam na Brzegu. Razem z Tobą nowy zacznę dziś łów. Ty Potrzebujesz mych dłoni. Mego serca Młodego zapałem. Mych drobnych pokus i Samotności. O Panie, to Ty na mnie Spojrzałeś. Twoje usta dziś wyrzekły me Imię. Swoją barkę pozostawiam na Brzegu. Razem z Tobą nowy zacznę dziś Łów. Dziś my jedziemy już razem Łowić serca Na wodach Tych świecą i słowem Życia. O Panie, to Ty na mnie Spojrzałeś. Twoje usta dziś wyrzekły Me imię. Swoją barkę pozostawiam na Brzegu. Razem z Tobą nowy zacznę dziś Łów. Pan kiedyś stanął nad Wisłą. Spotkał kogoś, kto oddał mu Wszystko. On łowił serca Słów Bożych Prawdą. O Panie, Ty na niego Spojrzałeś I w ciemnościach rozpaliłeś swe Światło. Twoją miłość głosił wszystkim Narodom. Twoją prawdę głosił po życia Kres. Panie, dalszy bieg nasz samotny, Bo nam Mistrza Do siebie zabrałeś. Choć brak nam siły, wiara nie Słabnie. O Chryste! Choć żywioły szaleją. Ratuj barkę, bo bez Ciebie Zginiemy. Nie lękajcie się i wypłyńcie na Głębię. Jestem z wami. Nowy wstaje już dzień.