Benedykt XVI (Wezwanie do modlitwy)

Radujem się z wami otwartym procesem beatyfikacyjnym Sługi Bożego Drugiego Jana Pawła Drugiego. Ten proces polecam waszym modlitwom. Serca wam błogosławię. Modlitwy idą i wracają. Nie ma niewysłuchanej. Dlatego wszystkie wysłuchane, Że każda zwraca się na powrót. A dlatego powraca każda z modlitw, Że wszystkie są z miłości. Kto pracował na miłość, Ten z miłością potem pracować będzie. To jest szczęściem prawdziwym. Tutaj innego szczęścia nie masz. Wszelka rozkosz przyjaźni tym jest. Wszelkie zadowolenie i pewność siebie tym jest. Wszelki spokój tym jest. A kto pracował tak na miłość jako Ty, Gdy raczyłeś stać się człowiekiem dla tej pracy? Co byłeś smutny aż do śmierci, A miłujący zawsze. Co nie miałeś gdzie głowy świętej złożyć, Królu świata całego. Zdradzony przez naturę i przez Boga samego Opuszczony, a nie obalon przecież. Bóg. On zwycięstwem miłości. Święty. Święty. Śpiewanie takie w niebiosach i na ziemi. Święty. Święty. W przestworze, gdzie samoistna tylko jedność. Święty w śpiewie anielskim wszystkich chórów i Gdzie anieli stróże odbierają to "święty" Od człowieka I gdzie łkanie boleści nieułożonej na modlitwę i Gdzie tylko sam smutek. Świętość ciszy. I tam święty. I wszędzie.