Asabiam

عه. عصبیم هیشکی سؤال نکرد حرفمو. عصبیم قایم نشدم پشت سنگرو. عصبیم همه نادیده گرفتنم. عصبیم حتی انداختن دور قلبمو. عصبیم از کجا بگم؟ احساسمو خالی کنم حرف دلو به کی بگم؟ هر ثانیه که میگذره بیشتر میشه فیریکم. قید همه رو زدم تو چشام بشم خیره تر. عصبیم هیشکی سرکم نکرد جز خودم. عصبیم چون یهو دیدم عجیب شدم. عصبیم همه طلبکارم انگار. یهو دیدم جلو آینه حرف میزنم با خودم. عصبیم چون نمیدونم احساسم چیه. یه روز خشمه، یه روز اثر شب سرازیره. اعصابم کنترل نداره دستم فراریه. یه روز میکنم میرم میشم از همه رها دیگه. عصبیم مهم نبوده. حال خوب و خوشی دیگه واسه روحم حرومه. به کی بگم حرف دلمو اونی که پلومه. بیخیال همه، همه چی تمومه. دیگه نیستم اون آدم قبلی. بذا هرچی میخوان فکر کنن بگیرن تصمیم. بذا همه ثانیه ها بگذره تو عمق درونم حتی زبونم نمیکشه دیگه بزنه حرفی. تو سرم با خودم که حرف میزنم خوب حرف میزنم. دهنمو که باز میکنم حرف قشنگ بزنم، آدمو ازم بدشون میاد. عصبیم از هرچی که سر اومده. انگار یه هیولو حرف میزنه همیشه تو منه. انگار یه مترسکم وسط مزرعه خونمه. انگاری رها شدم تو مرکز همون روزنه. عصبیم نمیدونم شاید حقم بوده. عصبیم نمیدونم چی شده چی روبرومه. از خودم ناراحتم همش انگاری یه تومور تومه. زندگیو باختم همه دردسرها تو من بوده. زندگیمو خلاصه وار رو دفترم دادم رفت. حرفامو شنیدید همتون زدین تو ذوقم من. تنها اسیرمو طی کردم بدون تکیه گاه. تجربه عصبی بودنم شدش پر درد. عصبیم انقدر که خسته شده روحم. فکر میکنم تنها افتادم تو دره کف خونم. میزنه تو سرم برم لب پنجره. اون موقع به فکر فرو میرم میبینم تلاشام بیهوده بودن. دو هزاری همونجا افتاد که هر وقت همونجا تو بی اعصابی هاز. کل اعصابم تلنبار یه مشت خاطره ست که نتیجه اش واسم تو بی انگیزی هاز. بیخیال من چشم پوشی کنید منم آدمم. اشتباه میکنم بعدش مقصرم تا ابد. ادا بود همه چی غمگینم وسط قهقهه ام. همه چیو جدی گرفتین این بودش ضعف من. عصبی بودنم شدش غم تو قلبم. روحمو اب بر گرفت خشک شد مغزم. نفس کشیدم کم شه دردم. شاید حق با من نبود حق با اونا قطعا. بیخیال من بشید برید. اعصابم مغزمو جوید. خودم با خودم توی جنگ بودم. نداشتم واسه چیزی امید.