Tardid

زندگی برام یه تردید بود وقتی دیدم همه چی تصویر بود. تو آینه مردی دیدم که زخمی بود. به خودم اومدم درو بست این روم. پس گذاشتم سفت تر بشم، نفس نکشم اما غرق د بشم، تراز نباشم اما خط کش بشم، بی خیال همه بشم، هر دت بشم. شمره راه همینه پس نشم به سمت هر چیزی که بود از ذهنم به دور. همه رو پس بزنم از این جای در پس خودمم بکنم ترکش به زور. عدالتو مچاله کردم اما قضاوت شدم، دلیلش چی بود؟ الانم رو نگاه نکن، یه تایما بود از زیر صفر دویدم به سمت ظهور. انتخاب معنی کی مهم باشه، صحبت روی اینکه کی میخواد پاشه. چشماتو ببندی هدفتو ببینی رد بشی و هرکی سنت پاشه. عصیو میگیرم دستم، قدم زنان میرم به سمت در بد. چند دیگه آنتر نیست مقصم، هرکیو بگید منم همونو هستم. عکسمو دیدی بگو نمیشناسم، دیگه اشتباه نمیپاجم. با همتون یکی باشم، اون طرفو نگاه نکن بگی به چپ. اگه جا به بد تخمتم نیست، کی رفته کی اومده یه برتم نیست. قصه میکردم تعریف، حرفم برا شما هم نبوده که من تحریک شدم. از امثال خودم، میدیدم همه شما شلاف دورم. دغلا نکردم واسه هیچکی جز خودم، تو فکر این بودم بیستی کار کنم. همو قدم زیاتر چیزایی بیخود، گشنه ای کشیدم کی به جام خورد. وسط راه یهو هدفم مرد، عدالت گم شده شمعقد برد. اسلام رو نوشتم راز واسه اینکه از هیشکی نگرفتم باج. تا به روی یه مشقاطر حسم، رو سنگ بودم حالا رو سرم تاج. بی خیال همه شدم حتی از خودم، حس میکنم میخوان خلاصم کنن. دورم خالی اما دور شما پرن، حرف کم میارم ولی زیادی پرم. کی بود دستمو بگیره، کل خان دادنم از دم پیچیده. خسته شدم از روتینی که فیریکه، کاری نداره این که نشسته چی میگه. هر جا رفتم جون van بود با، آدمو میشکوندن تو اون مسدود بار. امید به فردا نخوردم از سعت، او میگه به سمت اولیت تا نکنه دور بشم خوب باهام. چقد نفهم بودم، حال تخمی ولی الانو خوب. جلو آینه افتخار میکردم به روم، هدفه رو احساس میکردم تو رگای خونم. پشتم خالی کن هرکسی، اضطراب رو دو سه تا تنظیم. قلبم سنگ توه جسمم ویروب، همیشه مشتاق تغییر. بگو به من که هر رنگی یه رنگه، یکی هم بوده واسه همیشه دلتنگه. خودم به چشم دیدم چجوری میجنگه، نذار بهت بگن تنفر چقد بی رنگه. بگو به من که هر رنگی یه رنگه، یکی هم بوده واسه همیشه دلتنگه. خودم به چشم دیدم چجوری میجنگه، نذار بهت بگن تنفر چقد بی رنگه. گیر میکشید سرم، نذاشتن با هرکی میاد بپرم. وقتشه یکم به خودم بیام، وقتش بشه اول تن بکنم. منت نذاشتم رو سر هیچکی، خدا والا سرمه نسایه هیچکی. تبدیل شدم از طرفش صد بار، جز خودم نبود به فکرم هیچکی. اما بعدش بهم بگو تصمیم چی، وقتی جسمم گاییده شد طرف چیه؟ رد بشه هرکی گفتنه نمیتونه، این راه منطق چیه؟ همه چیو دادم از دست، اما این مهم بود کی بازندست. جالت من هرچی گفتنه گوش دادم به حرفشون هم بیخود مسخرست. نگاه نکردم چه به دست چه دهن، ما که باختیم بذار اونا ببرن. ما که نزدیم بذار اونا بزنن، سیری کس چرا حرفای دلمم. همیشه خوردم رو به زخم دلمو، مدام فکر کردم که بچینم پرنو. نفسم اون تایم قلبیش تویی سینم، همیشه میخواستن که بگیرن خرمو. بگو به من که هر رنگی یه رنگه، یکی هم بوده واسه همیشه دلتنگه. خودم به چشم دیدم چجوری میجنگه، نذار بهت بگن تنفر چقد بی رنگه. بگو به من که هر رنگی یه رنگه، یکی هم بوده واسه همیشه دلتنگه. خودم به چشم دیدم چجوری میجنگه، نذار بهت بگن تنفر چقد بی رنگه.