Dalan Kenangan

Wengi iki, Aku dewe, Kelingan kowe. Aku mlaku ning dalan iki maneh. Dalan sing biyen ono kowe. Saiki mung sepi, Lan kenangan sing ora gelem Lunga. Angin wengi Gowo jenengmu, Alon mlebu ning njero Atiku. Tak tutup mata tak bayangke, kowe Isih ning kene ning pelukku. Nanging kabeh mung crita lawas, Sing ora iso tak baleni. Aku mung iso nyebut jenengmu ning ati, Sing isih ngenteni. Sepanjang jalan kenangan Iki, aku nggowo Kangen nganti mati. Jenengmu tak sebut saben Wengi, meski kowe wis ora Karo aku maneh. Sepanjang jalan kenangan Iki, Air mata dadi melodi. Tresno iki ora bakal Mati, Senajan kowe Wis milih lungo. Lampu dalan dadi kancaku, nerangi rasa sing Wis layu. Aku takon ning atiku dewe, ngopo kowe Ninggal aku? Padahal biyen janji bareng, ora bakal saling Ninggalke. Nanging saiki mung aku sing kelingan, Kowe malah wis bahagia karo liyane. Kowe ngerti ora rasane, tresnani wong sing ora Iso diduweni. Aku isih nang kene nglumpukne Sisa-sisa atiku. Sepanjang jalan kenangan Iki, aku nggowo Lara lan kangen iki. Jenengmu tak tulis ning njero Ati, Senajan kowe wis lali. Sepanjang jalan kenangan Iki, Tetes eluh dadi Harmoni. Tresno iki tak jaga Senajan kowe ora bakal bali. Yen iso tak balikno wektu, Aku pengen kowe tetep ning kene. Ora mung dadi kenangan, sing saben wengi Nyiksa atiku. Kowe ngerti ora, Aku isih sayang, Isih ngenteni senajan Ora ono kemungkinan. Sepanjang jalan Kenangan iki, Aku isih mlaku dewe. Gowo kangen sing ora Enteh, lan tresno Sing ora tau mati.