sto pouthena E

Κάποια παιδιά φύγαν στο πουθενά, Μα δεν ήρθαν ξανά κι ακόμα γυρίζουν. Δεν έχω τέρατα από κάτω απ' το κρεβάτι μου Γιατί φιλοξενούνται πλέον μέσα στα γραπτά μου. Είπα στους δαίμονες να κάνουμε ένα deal, να Ψιθυρίζουνε, να δώσω την ψυχή μου αντάλλαγμα τ' Ακουστικά μου. Το ραπ μου πάνω στις φωνές τους Λένε μυστικά από εκείνες που δε θα σωπάσουν με Ρεμυστικά. Λένε για μέρες, μέρες που δεν ήμουν καλά, Γιατί τότε ήταν μάλλον που ήρθαμε πιο κοντά εγώ Κι αυτοί. Σαν να ξέρουν πού έχουν θαφτεί. Έχουνε χάρτη για τους πόνους μου σαν να 'ναι Θησαυροί. Εγώ βλέπω μια πόρτα μα δε βλέπω το Κλειδί. Κι έχω μια φωνή πουτάνα να μου δέρνει Το αυτί. Πράξεις πάντα δείχνουν όσα λέξεις πα να Κρύψουνε. Λόγια μετράω όσοι ποτέ δεν τα ζυγίσανε. Έχω έναν τρόπο να ξεχνάω ό, τι είπαμε. Μα έχω ένα λόγο να θυμάμαι ό, τι ζήσαμε. Τώρα δες με κι έχω με, σκέψεις με παιδεύουνε. Σκέπτομαι ότι γράφω μα δίπλα γράφω όσα σκέφτομαι. Έχω μια μόνιμη αγάπη για όσους τρέξανε, Για όσους πονέσανε κι όμως τα καταφέρανε. Κάποια παιδιά κάποια παιδιά φύγαν στο πουθενά, Μα δεν ήρθαν ξανά κι ακόμα γυρίζουν. Κάποια παιδιά κάποια παιδιά φύγαν στο πουθενά στο Πουθενά, μα δεν ήρθαν ξανά κι ακόμα Γυρίζουν. Δεν έχω τέρατα κάτω από το κρεβάτι μου, μα Ακόμα το ταβάνι μου γνωρίζει κάθε φρίκη μου επί Λέξει. Και το τετράδιο που έχω μέσα στο συρτάρι Μου είτε θα σου τα εξηγήσει όλα ή θα Με καταστρέψει. Τώρα δεν είμαστε παιδιά. Τα χρόνια φύγανε γοργά, μα κάτι πρωινά ακόμα η Ίδια σκέψη. Εκείνο το βράδυ του '19 στον Πειραιά Να βγω ξερά να τους πάρω τα κεφάλια πριν Απ' τη στέψη. Βγες απ' το καβούκι, σπάσε το Καλούπι, σε κανέναν παρακαλεί χάρη κλάουδ ούτε Τσιμπούκι. Ακόμα κι ο Σουλούπης ζαλισμένος στο Κουτούκι. Τσίπουρο, μπύρες, μπουζούκια, ρε στην πίσω Μαύρο λούκι. Βάκου που 'σαι bro μου, βάκου που 'σαι bro μου. Κάνω πρόβες μες στ' αμάξι το EP που θ' ακούς του χρόνου. Δεν έμαθα να βγάζω παραγγέλματα σωστά, μα για δυο Τρεις παρόλα αυτά ψηθήκαν να το πάρω επ' ώμου Και αναγεννιέμαι σαν τον φοίνικα μέσα απ' τη στάχτη. Ξανατεστάρω τα σκοινιά πριν έρθω στο κατάρτι. Πριν την Ιθάκη δυο σειρήνες μου κλείνουν το μάτι. Τι να θυμάμαι απ' τα παλιά αφού δεν έμεινε Κάτι; Βράχοι διαλύσανε την πλάτη, στις πληγές αλάτι. Άλλο ένα κόμπο στο λαιμό τους ν' ακούσουν κομμάτι. Μνήστηρες βρέθηκαν νεκροί πριν να μπουν στο παλάτι. Είμαι στο απόλυτο σκοτάδι, κυφαίνω τα δράση. Κάποια παιδιά κάποια παιδιά φύγαν στο πουθενά στο Πουθενά, μα δεν ήρθαν ξανά κι ακόμα Γυρίζουν. Κάποια παιδιά κάποια παιδιά φύγαν στο πουθενά στο Πουθενά, μα δεν ήρθαν ξανά κι ακόμα Γυρίζουν. Κάποια παιδιά φύγαν στο πουθενά, Μα δεν ήρθαν ξανά κι ακόμα Γυρίζουν.