Беларусы

Мы ахвяры сваіх жа пакут. Колькі год жывем пад прымузамі. Уначы я крычу вам праз мрок. Беларусамі быць, беларусамі. Ды не чуе маіх прапаноў. Той народ, што з валосамі русымі. І сваіх не хапае ўжо слоў. Беларусамі быць, беларусамі. Ад бацькоў праз таго дзевялі нас шляхі. Марнавала жыццё нас пакусамі. Заставаліся завсёды сабою мы. Беларусы мы, беларусы мы. Мне абрыла жыццё тых. Хто жаданне змешае прымузамі. У апошні раз вымаўлю ўслых. Беларусамі быць, беларусамі. Як пачуў, жо даслухай мяне. Прашапчу я знямелымі вусцамі. І пасля хай паўтора дню ўсе. Беларусамі стаць, беларусамі. Ад бацькоў праз таго дзевялі нас шляхі. Марнавала жыццё нас пакусамі. Заставаліся завсёды сабою мы. Беларусы мы, беларусы мы. Ад бацькоў праз таго дзевялі нас шляхі. Марнавала жыццё нас пакусамі. Заставаліся завсёды сабою мы. Беларусы мы, беларусы мы. Ад бацькоў праз таго дзевялі нас шляхі. Марнавала жыццё нас пакусамі. Заставаліся завсёды сабою мы. Беларусы мы, беларусы мы.