Mannetje Maan

Ik was gewoon eens voor de lol een dagje Op de maan. Het was er nogal donker, Maar ik zag een ventje staan. Hij snikte en hij huilde, dus liep ik op Hem af. Ik vroeg: "Kan ik je redden? Daarin ben ik echt heel straf." Het ventje keek me aan en zei: "Ik ben zo moe, meneer. Ik ben zo moe, zo uitgeput. Nee, echt, ik kan niet meer." De maan moet aan. De maan moet aan. De maan maan moet aan. De maan aan. De aan. De maan moet aan. Ik moet de maan weer aandoen, maar ik raak Niet bij de knop. Ik ben te moe. Ik kan het niet. Ik ben uitgeput en op. Ik bedacht dat ik misschien die knop wel vinden Kon. Maar het was daar zo donker dat ik Er niks vinden kon. Dus zei ik: "Beste mannetje, jij moet nu slapen Gaan, zodat je morgen fris en monter naar die Knop kan gaan. Ik zal een slaaplied zingen, maar dat kan ik Niet alleen. Dus vraag ik jullie vriendelijk: Zing maar met me mee." Zing maar. Mannetje maan. Mannetje Je mag nu slapen gaan. Je slapen Mannetje maan. Mannetje Je mag nu slapen gaan. Je mag nu Slapen gaan. Mannetje Mannetje maan. Je mag nu slapen gaan. Je mag slapen gaan. Mannetje Het mannetje werd wakker en zei: "Kinderen, bedankt. Dankzij jullie liedje sliep ik heerlijk, Goed en lang." Toen stapte hij in één, twee, drie naar het Knopje op de maan. En daardoor gaat nu elke nacht de maan gewoon Weer aan.