De Tandenfee

Op een maandagmorgen las ik in m'n krant dat Er weer iets gaande was. Er was iets aan de hand. De kinderen uit het hele land wilden niet meer Slapen en in de klas, daar zaten ze de Hele tijd te gapen. Ze wilden wakker blijven om te zien of ze Nog kwam. Want niemand die ook nog maar iets Van de tandenfee vernam. De tandenfee. Die was nu wee. De tandenfee. Die Was nu wee. Onder de kussens van de kinderen ontstond een grote Berg van melktanden en kiezen. Jongens echt, dat werd te erg. Ik dacht: dit is een taak voor mij. Ik zal de fee gaan zoeken. Ik zocht en zocht en luisterde en hoorde haar Toen roepen. Daar zat ze in een grote stoel, Verscholen in een hoek. Haar hand lag op haar linkerwang en om haar Hoofd een doek. De tandenfee. Die had zo'n zee. De tandenfee. Die had zo'n zee. "Ach Red," zei ze. "Ach, help me toch. Ach Red mij alsjeblieft. M'n kies doet zoveel pijn, maar naar de tandarts Durf ik niet." Ik dacht: dit is een taak Voor mij. Ik moet en zal haar redden. Misschien als ik haar aanmoedig durft zij de Tandarts bellen. Ik klapte in m'n handen en ik riep haar Van: "Kom aan!" Maar alleen klonk dat wat stil, Dus laat je handen maar eens gaan. Kom klap maar mee. Voor de tandenfee. Kom doe maar mee. Voor de tandenfee. Kom klap maar mee. Voor de tandenfee. En kijk eens aan, de tandenfee. Ze kwam toen uit haar stoel. Ze voelde zich gesteund en zei: "Ik ga naar de tandarts toe. Nu durf ik wel met dit applaus en al Die lieve woorden." De tandarts deed haar zelfs geen pijn. En de volgende morgen lag er onder ieder kussen Een cadeautje of wat geld. De tandenfee was langs geweest dankzij deze held.