А за прычынаю – яна

Цягнiк мой цягнецца чамусьцi А мне здавалася, ён бог А бог як скажа, – так i будзе: Хвiлiна тут, а там – парог А там – прычыны уселаддзе А за прычынаю – яна Адчынiць дзверы, усьмiхнецца I скажа: вечнасьць – гэта нам Машыне я не растлумачу Куды сьпяшаецца паэт Але любоў яе да руху Хвалюе, мабыць, ўвесь сусьвет А мой сусьвет хвалюе кропка За ёй – яшчэ, i не адна За ёй – прычына уселаддзя А за прычынаю – яна Вось i раскладзены iмгненьнi ў жаданьнi быть i тут, i там Тут – сам-насам з праблемай шчасьця Там – усё шчасьце напалам А тут яшчэ яна – такая Што мроi сном не адагнаць А ўсё – прычына уселаддзя А за прычынаю – вясна