Paridan Az Pol

دلمو کشتم و جنازش دستمه. گذاشتن اینا یه جا حتما تله. دائم درگیر قضاوت کردنه. شانسه نه دور و موده، فاز خودکشی و فاز پریدن هم پره. بگو تو هم خله رو حس میکنی یا که منم و دل بیخودی. بعضی اوقات قلمو ول میکنی بعدا میفهمی که کردی غلط و حیف میشدی. این دیگه مرز جنونه، میبینی کلمه تکون میده هر بند وجودتو. دلت آزادی رو میخواد ولی سخته هجومتو به سمت آرزوها. داری مری تو روز روشن، همش شلو میبینی یا درد وجودتو. کل غم وجودتو، کل کار شاده اشکی رو گونه و نذار بمونه اون قلب تو لونه. همه جا اخطار و خطر میزنن، این جنازه ها زنده نو قدم میزنن. هنوز حرف از ضد و نقد میزنن ولی بیخیال شدم، چه خط. میبینی که جرمه حتی اینجا کلمه، آدم واسه زندگی عادی نسخه. نمیخوام گریه کنم واسه حق عدی ولی اگه تو هم گریه کنی کاملاً به جایی. زندگیمون شده قاصدک که جا... کی واسه جوونی خطر میکنه، کل جونشون میذاره برات قسم میخوره. کشورم یاد داد که هدف بیخوده، زندگیتم یه جور دیگه ای رقم میخوره. از اونا کینه دارم، از خودم کدورت. این وضعیت گرفته حس و فکر و وجودمو. پاسخ تقاضای نفس که چی گلوله ست. بچه بودم که گرفتین دل و عشق و غرورمو. الان یه رباتم، یه ماشین کشتار. همه احساسات رو سوزونما خش دار. با دلم مهد بستم فلزی بمونم قبل اینکه خنجر و گلوله بره زیر چونم. سیستم برده داری و سیستم وحشت، دیگه فایده نداره واسه یه نسلم. دشمن تکنولوژی، دشمن آسایش، دشمن ترقی و دشمن آرامش. چقدر ایدئولوژی ملت کشه، نسل رو کشته از علت پره. سر چی؟ سر کی؟ سر هیچ، سر هیچ. کی باید چی رو باور کنه؟ هرچی میدوم به سمت سیاه چاله، هرچی شنا میکنم به سمت عمقه. به قول رفیقم با وصل بیل آواره س، حس میکنم کل کشور یه دفعه مرده. فرقمون چیه با یه زامبی تو Walking Dead؟ دلمون یخ زده و کامل رو آبیم ب-- بوده چه بازیه فاکینگ شت. بعد اگه ماتریکس درست باشه منم توی بازی ماشین. بازم بازی درستی نبود. یا. نمی. خیلی وقته که قلممو کشتم.