An M' Akous

Στο σεντόνι του ουρανού Και το φως του δειλινού Φεγγί αρρωστιάρικο. Φέρνει εικόνες σου γυμνές. Ή σου είναι αυτό το χθες πάντα Μαρτυριάρικο; Πίνω μια γουλιά καφέ, ρίχνω στάχρα Μαέφτε Και φαντασιώνομαι. Μια θλιμμένη μουσική και μια άκρη τη μυστική Που μαζί σ' ενώνωμε. Σαν του Χριστού τα πάθη. Ο έρωτας αυτός. Ποια σκιά σου 'χει μάθει να είσαι αυτός Που την ομορφιά ξεγράφει; Αν μ' ακούς δεν είναι αργά. Του σπιτιού σου τα κλειδιά Στον λαιμό μου κρέμονται. Αν μ' ακούς, σε συγχωρώ. Πόσα σταυροθέσε εδώ πάλι Ανασταίνομαι. Αν μ' ακούς δεν είναι αργά. Του σπιτιού σου τα κλειδιά Στον λαιμό μου κρέμονται. Αν μ' ακούς, σε συγχωρώ. Πόσα σταυροθέσε εδώ Πάλι ανασταίνονται. Σε έσchiες που περπατάς με μισείς και μ' Αγαπάς και τα δύο ταυτόχρονα. Και φιλιά μου στο λαιμό. Πόσο έντονο η δίπνοοο που για σένα το Ζωωω. Σαν του Χριστού τα πάθη. Ο έρωτας αυτός. Ποια σχίμια σου 'χει μάθει να είσαι αυτός. Που την ομορφιά ξεγραφείειειει. Αν μ' ακούς δεν είναι αργά. Του σπιτιού σου τα κλειδιά Στον λαιμό μου κρέμονται. Αν μ' ακούς σε σύμβολο, ως τα σταυρό σε Σεβώ, πάλι ανασταίνονται. Αν μ' ακούς δεν είναι αργά. Του σπιτιού σου τα κλειδιά Στον λαιμό μου κρέμονται. Αν μ' ακούς σε σύμβολο πως σταυρός σε σεβώ Πάλι ανασταίνονται. Αν μ' ακούς δεν είναι αργά. Του σπιτιού σου τα κλειδιά Στο στον αίμα λαιμό Μου τρέχουν μου κρέμονται. Ντε. Αν Αν μ' ακούς μ' ακούς σε συμφωνώ. Σε σύμβολο. Πόσα σταυροθέσεις εδώ πάλι να στέλνουν Ντε;