M' Enohlei o Eaftos Mou

Στα όχι δεν τολμώ αλήθεια πια να Πω. Στο ψέμα μου ζητώ Βοήθεια. Τα όχι σου σιωπή, Το τέλος πριν αρχί και Γίνεται η αρχή Συνήθεια. Ξέρω ότι με πρόδωσες, Αλύπητα με σκότωσες. Τα όχι και τα ναι μου Μόνος μου εγώ. Μ' ενοχλεί ο εαυτός που με πεθαίνει. Τόσο εύκολα μπορεί να σε λατρεύει. Τόσο δύσκολα τ' αλάτι σου τα ξέχασα. Μ' ενοχλεί το φέρσιμο σου με σκοτώνει. Τόσο γρήγορα το βλέμμα σου με λιώνει. Τόσο άργησα να νιώσω ότι σ' έχασα. Το ταί και η ψυχή Πεθαίνουν για ζωή, Μα δε χωράνε πια Στο σώμα. Τ' αμέσου μια βροχή. Ελπίδα από γυαλί Που φούλιασε κι αυτή Στο χώμα. Ξέρω ότι με πρόδωσε. Αλίμοσα με σκότωσε. Τα όχι και τα ναι μου Μόνος μου εγώ. Μ' ενοχλεί ο εαυτός μου με πεθαίνει. Τόσο εύκολα μπορεί να σε λατρεύει. Τόσο δύσκολα τ' αλάτι σου τα Ξέχασα. Μ' ενοχλεί το φέσι μου, με σκοτώνει τόσο γρήγορα Το βλέμμα σου με λιώνει. Πόσο άργησα να νιώσω ότι σ' έχασα. Μ' ενοχλεί ο εαυτός μου με πεθαίνει. Τόσο εύκολα μπορεί να σε λατρεύει. Τόσο δύσκολα τα λάθη σου τα ξέχασα. Μ' ενοχλεί το φέσι μου, με σκοτώνει τόσο γρήγορα. Το βλέμμα σου με λιώνει. Πόσο Πόσο άργησα άργησα να νιώσω να νιώσω ότι Ότι σ' σ' έχασα. Έχασα.