Tosa Vradia

Στον εαυτό μου δε θα απαντήσω. Ποια μεθυσμένα χείλη πάω να φιλήσω κι αυτή τη Νύχτα που 'ναι μεγάλη με ποιο κορμί χαμένο θα 'μαι πάλι; Τον εαυτό μου θα συγχωρέσω Που όλα όσα δε γουστάρω θα μπορέσω πάλι τα Ίδια θα καταφέρω. Ούτε στο σπίτι να γυρίσω δε θα ξέρω. Μοναξιά, Θάλασσα Έφυγες κι άδειασα. Τόσα βράδια σκοτωμένα αποκλείστηκα για σένα. Δύσκολα εξημέρωσαν κι ο ποτό παναθεματώνα το Πιω να πέσω κάτω σαν να με μαχαίρωσαν. Τόσα βράδια σκοτωμένα είναι ζωντανά για μένα. Μόνο εσύ τα ξέχασες. Γέμισες την αγκαλιά μου τώρα στήθος η καρδιά μου. Σε έχασα και μ' έχασες. Τον εαυτό μου θα συγχωρέσω Που με χαμόγελο απ' το γκρεμό θα πέσω. Όλα τα λάθη Εσύ για συντροφιά για συντροφιά μου Μου και από και από σένα σένα τίποτα τίποτα. Μπροστά μου. Μοναξιά, Θάλασσα Έφυγες κι άδειασα. Τόσα βράδια σκοτωμένα αποπλύστηκα για σένα. Δύσκολα ξημέρωσα κι όποιο ποτό αναθεμάτω να το Πιω, να πέσω κάτω σαν να με μαχαίρωσαν. Τόσα βράδια σκοτωμένα είναι ζωντανά για μένα. Μόνο εσύ τα ξέχασες. Γέμισες την αγκαλιά μου τώρα στήθος η καρδιά μου. Σ'έχασα και Μ'έχασες. Τόσα βράδια σκοτωμένα αποπνικτικά για σένα. Δύσκολα ξημέρωσα κι όποιο ποτό αναθεμάτω να το Πιω, να πέσω κάτω σαν να με μαχαίρωσαν. Τόσα βράδια σκοτωμένα είναι ζωντανά για μένα. Μόνο εσύ τα ξέχασες. Γέμισες την αγκαλιά μου τώρα στήθος η καρδιά μου. Σ'έχασα και μ'έχασες.