Tosa Vradia Mega Live

Στον εαυτό μου δε θα απαντήσω. Ποια μεθυσμένα χείλη πάω να φιλήσω. Κι αυτή τη νύχτα που 'ναι μεγάλη, Με ποιο κορμί χαμένο θα 'μαι πάλι. Τον εαυτό μου θα συγχωρέσω, Που όλα όσα δε γουστάρω θα μπορέσω. Πάλι τα ίδια θα καταφέρω. Ούτε στο σπίτι να γυρίσω δε θα ξέρω. Μοναξιά, Θάλασσα. Έφυγες κι άδειασα. Τόσα βράδια σκοτωμένα αποκλείστηκα για σένα. Δύσκολα ξημέρωσα. Ποιο ποτό πάνα δε μάτωνα, το ποιο να πέσω Κάτω, σαν να με μαχαίρωσα. Τόσα βράδια σκοτωμένα είναι ζωντανά για μένα. Μόνο εσύ τα ξέχασες. Γέμιζες την αγκαλιά μου, τώρα στίχος η καρδιά μου. Σε έχασα και μ' έχασες. Τον εαυτό μου θα συγχωρέσω, Που με χαμόγελο απ' το γκρεμό θα πέσω. Όλα τα λάθη για συντροφιά μου Και από σένα τίποτα μπροστά μου. Μοναξιά, Θάλασσα. Έφυγες κι άδειασα. Τόσα βράδια σκοτωμένα αποκλείστηκα για σένα. Δύσκολα ξημέρωσα. Ποιο ποτό πάνα δε μάτωνα, το ποιο να πέσω Κάτω, σαν να με μαχαίρωσα. Τόσα βράδια σκοτωμένα είναι ζωντανά για μένα. Μόνο εσύ τα ξέχασες. Γέμιζες την αγκαλιά μου, τώρα στίχος η καρδιά μου. Σε έχασα και μ' έχασες. Τόσα βράδια σκοτωμένα αποκλείστηκα για σένα. Δύσκολα ξημέρωσα. Ποιο ποτό πάνα δε μάτωνα, το ποιο να πέσω Κάτω, σαν να με μαχαίρωσα. Τόσα βράδια σκοτωμένα είναι ζωντανά για μένα. Μόνο εσύ τα ξέχασες. Γέμιζες την αγκαλιά μου, τώρα στίχος η καρδιά μου. Σε έχασα και μ' έχασες.