Арман

Туған жер сағындырдай кел десін ме, Өзің ме пілден донып көрмесін ме. Тағыдай тауда өскен тарлан едім, Таңылдым емхананың бөлмесінде. Кімге піл деп Береді ай өлмесін ме. Одаурен еткен ғажап сүйекте дау жайылған Жақымаңда киіктер е. Отырған оңашада биіктеге жататын таң самал Сүйіп мені. Жататын таң самал сүйіп мені. Ойнатып өмір аудап таң самалын, Мен алға шыққанмын дау қарсаламын. Мәңгілік сол биікте қалып қоймай, Несіне бұл тірлік тау аңсағамын. Несіне бұл тірлік тау аңсағамын. Қасқа бұлақ қасынан неге кеттім? Не деген жер аядаған көбелектін. Еркіндік еркеліктен се түтпей, Тасқа кеп өзімді үнше келектің. Тасқа кеп өзімді үнше келектің. Не пайда күрсінгеннен өкінгеннен, Не пайда дәтке қуат бекінгеннен. Алайда емханада көз жұмғанша, Жақсы еді ғой Майданның өтін өлген. Жақсы еді ғой майданның өтін өлген. Пай-пай-пай сағындым-ау, сағындым-ау, Талық сырттар түсіп теу таңылдым-ау. Қапыда қалпыраған жаным мынау, Жаратқан нағылдым-ау, нағылдым-ау. Жаратқан нағылдым-ау, нағылдым-ау. Жаратқан нағылдым-ау, нағылдым-ау.