Rúnir í blóðinu

Fóka yfir firði í myrkri nótt. Þrír skuggar í tunglsljósi, allt er hljótt. Ég gríp mína öxi, þú brýnir þitt stál. Öxli í öxli, við þekkjum ekkert tár. Þú ert enginn skuggi að fela sig. Þú ert sköldurinn sterkur í orrustustríð. Drottning skógarins, úlfur í stríð. Í takt við járnið, ég stend hér við hlið. Rúnir á húðinni sýna okkar mál. Við deilum þín þeim sem sál í sál. Árar í vatni, drekisger íss. Kalt norðanvindur, yfir okkur frýs. Lykt af járni og bráð af blóð. Óvinir eru bráð, við drekkum blóð. Augu þín köld, undir fótum er tjara. Við vitum hvert örlögin mun okkur fara. Öxin er beint og hringabrynjan skín. Enginn snýr aftur, dauðinn er sín. Hrafnar horfa úr fornum við. Í þér ég sé mín eigin sið. Ekkert skref aftur, engin ef í er til. Við smíðuðum örlögin, norrænum byl. Gull í eldi, silfur í stein. Úr tveimur helmingum verður hjartað heill. Þegar skildin er brest á örvarnar fljúga. Undir norðurhimni, ég mun ekki ljúga. Í gegnum þrumur, drullu og blóð. Þú ert minn sköldur, mín andadráttarslóð. Og ef við föllum þar sem vindurinn hvíl. Til Valhallar förum. Bara ég og þín. Hey! Hökkum þá niður. Hey! Hey! Blóð á brynju. Minn bróðir og stríðsmaður, enginn friður. Saman í dauða. Engin nótt í augu. Drulla undir fótum, blandast við dreira. Fórnum til guðanna, getum eitt meira. Háskúpa brotnar undir mínum fót. Þú brýtur þeirra línu, rífur upp rót. Óvina herinn tvístrar sem rykk. Ekka blóðbað er okkar myrka strikk. Sverð þitt klýfur brynju og hold. Við eigum að eyða þessa í mold. Látið þá tvístla um berserkja reiði. Óheimskur er maður með hjarta leyfi. Ég heiðra þitt naf, ég heiðra þitt naf. Í sölum okkar heimilis erum við jafn. Þegar línan brestur og dauðinn er nær. Þú ert þögnin úr stáli sem frelsi mér fær. Ást handan lýspans smíðað úr járni. Engum mun dauðadal, ekkert mun varna. Minn stoð og minn bróðir, minn logandi bál. Skærasta stjarnan í myrkasta sál. Hrafnar horfa úr fornum við. Í þér ég sé mín eigin sið. Ekkert skref aftur, engin ef í er til. Við smíðuðum örlögin, norrænum byl. Gull í eldi, silfur í stein. Úr tveimur helmingum verður hjartað heill. Þegar skildirnir bresta og örvarnar fljúga. Undir norðurhimni, ég mun ekki ljúga. Í gegnum þrumur, drullu og blóð. Þú ert minn sköldur, mín andadráttarslóð. Og ef við föllum þar sem vindurinn hvíl. Til Valhallar förum. Bara ég og þín. Ég mun aldrei hörfa, sný aldrei á bak. Og ég eldi þín sýslur, gef þeim andlegt stak. Þitt blóð er mitt blóð, við stöndum sem eitt. Erlega guðanna í bardaga brennd. Rífum þá í sundur, enginn völdu við okkur. Við erum eltur af stormi, dauðinn er rökkur. Bak við bak berjum sem bartur og björn. Brjótum með blygðina Valhallar tjörn. Enginn mun dæma, enginn mun skilja. Þessu eitt glósast, brennir okkar vilja. Við úr förum þvingdir af óvina hör. Við munum eigna þeim öllum sem hér er. Orrustan fagnar, reykurinn sest. Við lifum þvert á af, okkar band er best. Stóð á andliti, augun þeim brenna. Óðinn sjálfur sér okkar nálfrenna. Hönd í hönd, taktýr á jörð. Við hökkum okkar löfn í brjótið hörð. Jöfn í lífi og jöfn í dauða. Við stóðum storminn, blóðið er rauða. Gull í eldi, silfur í stein. Úr tveimur helmingum verður hjartað heill. Þegar skildirnir bresta og örvarnar fljúga. Undir norðurhimni, ég mun ekki ljúga.